Büyük bir şükran duygusu ve tefekkür ile, Bodrum’da her sabah erkenden kalkıp, denizin içinde güneşin doğuşunu izledim. Karanlık şafaktan yavaş yavaş doğuşunu, daha sonra tan yerinin ağarmasını, ardından tepenin arkasından önce yarısı sonra tamamının belirmesini.
Bir keresinde yüzerken, Ferda durup dururken denizi ana rahmine benzetti. Ne kadar doğru bir benzetim. Ana rahmindeki su, çocuk için hayat demek. Acaba bu yaşıma kadar denizin içinde büyüyüp geliştiğimi ve mutluluk duygusu ile dolduğumu hissetmemin ve güneşi karşılamanın bir nevi ibadet ritüeli gibi olmasının sebebi bu olabilir mi? Yaşamı ve denizi seviyorum. Nazım Hikmet’in Hasret şiiri dökülüyor dudaklarımdan.
“Denize dönmek istiyorum!
Mavi aynasında suların:
Boy verip görünmek istiyorum!
Denize dönmek istiyorum!
Gemiler gider aydın ufuklara gemiler gider!
Gergin beyaz yelkenleri doldurmaz keder.
Elbet ömrüm gemilerde bir gün olsun nöbete yeter.
Ve madem ki bir gün ölüm mukadder;
Ben sularda batan bir ışık gibi
Sularda sönmek istiyorum!
Denize dönmek istiyorum!
Denize dönmek istiyorum!”
Bu kadar yaşadığımı hissederken tüm tatil boyunca aynı zamanda bir ölüm eşlikçisi olan sevgili Berna’nın kayıp ve yas deneyimlerini içeren, “Ölüm Yaşamın Mührü” kitabını okumakta bambaşka bir deneyim ve duygu dalgalanmaları yaşattı bana.
Kitap yazmak aynı zamanda biraz çıplak kalmak ve kendini ele vermek. Okura kendini açmak. Ben okuduğum satırlarla bir kez daha sevdim Berna’yı. @berna_koker_poljak Bir baba olarak evladı ile yaşadığı deneyimleri dibine kadar hissettim. Eşik dergisinde yayımlanmış bir yazımın kitabın 44 ve 45. sayfalarında basılı olarak görmenin mutluluğunu düşününce Berna’nın bu kitabı ellerinin arasına aldığında duyumsadığı duyguları tahmin etmek zor olmadı.
Hepimiz bir gün öleceğiz. Bunu biliyoruz ama ölümü düşünmeden gündelik yaşantımızı sürdürüyoruz çoğu zaman.
Ve kitap “Yaşamaya nasıl başlayabilirim sorusu ile başlıyor?” Ne demiş Rainer Maria Rilke, “İnsanların çoğu yaşanmamış bir hayattan ölüyor.”
Ölmeden önce bu kitapta okunmalı.
