Şiir

Ölü bedenimi yıkadım bugün.
Cansız ayaklarımı güllü sularla ovdum,
soğumuş karnımı sıcak köpüklerle yuğdum.
Artık uçları kırılmayacak saçlarımı
öpe koklaya taradım.
Gözüme hiç sabun kaçırmadım.
Canımı hiç acıtmadım.
Bir ölü, yıkanırken ne kadar sessizse o kadar sessizdim.
Bir ölü yıkanırken ne hissederse bugün hissettim.
Beni seven ellerimin döktüğu su,
başımdan süzülürken, ağladım,
sessiz bir ağıt yaktım.
Yaşam ayakta tutmaktır ölümlüyü, demiş biri.
Ölüm, yaşamda olmayandır.
Ama ben ordaydım.
Hem ölüydüm hem diri.
Böylece en çok korktuğum şeyi,
kendi ölümümü yaşadım.
Bugün iki kardeştik suyun altında.
Ölümüm ben ve ben yaşamım.