Bana kalırsa yas kara bir göle benzer, suları kapkara bir göl. Islak, soğuk ve karanlık…
İster ani gelen bir kayıpla ister geçmişe duyulan merakla gelsin, sizi kıyısından alıp dibe doğru hızlıca çeker. Ne kadar hazırlıklı olursanız olun, neye uğradığınızı şaşırırsınız. Gölün dibine doğru hızla çekilirken bir yandan etrafınızdaki sesler ve görüntüler bulanıklaşır bir yandan da hayatta kalma mücadelesi başlar. Sonra birden ayaklarınız gölün tabanı ile buluşur. Bu buluşmanın ne kadar süreceği tamamen size ve yasınıza bağlıdır. Her hamilelik gibi her yas da kendine özgüdür. Ayaklarınız tabana değdiğinde anlık bir sessizlik olur. Bundan daha karanlık, daha ıslak, daha soğuk, daha yalnız bir yerde hiç bulunmamışsınızdır. Hayatta kalma mücadelesi yerini durmaya ve sessizliğe bırakınca, ah vahlar ve çırpınmalar bitince gölün yüzeyinden ince bir ışık derinlere ulaşır. Gözünüzün ucunda bir noktayı aydınlatır ve bir hazine sandığı pırıl pırıl parlar. Elleriniz titreyerek açarsınız. Sandığı ne zaman görüp ne zaman açmaya cesaret edeceğiniz de size ve yasınıza bağlıdır. Sandığı açtığınızda yasın hediyeleri karşılar sizi. Anlayış, kendine ve başkalarına karşı şefkat, kabul ve hayatı kapsayıcılık. Sandığı kucağınıza alır, ayaklarınızı gölün tabanına vurur ve kendi hızınızda yüzeye doğru çıkarsınız. Kafanızı gölün karanlık ve soğuk sularından çıkardığınızda ilk kez derin bir nefes alırsınız ve hayata taptaze gözlerle bakarsınız. Belki de günlerdir içinden çıkmadığınız oda bile farklı bir renge bürünür ve size farklı görünür. Sonra yavaşça gölün dışına çıkarsınız, elinizde yasın hediyeleri ile onları ne yapacağınızı tam da bilemeden. Bir farkındalık anında bu hediyeleri kaybınızın kalbinizde açtığı yaranın yanına koyarsınız, kalbinizin tam ortasına. İşte şimdi kara göle dalıp çıkmışlara özgü bir ışık yerleşir gözlerinize, kalbiniz kırıldığı yerden açılır. Yas hayatınızın bir parçası olur ve belki zamanı geldiğinde ona şükür bile edersiniz.
