Yas ve ölüme ilişkin köşe yazıları, denemeler, blog yazıları, kişisel deneyimler

DENEME Kategorisindeki Tüm Yazılar

Ruhunu En Son Ne Zaman Yıkadın?

9 Nisan Cumartesi günü evimizin tüylü çocuğu Tango’yu toprağa verdik. Oğlumun  yasını tutarken, bu yazıyı yazmak boynumun borcu oldu.  Yas sürecindeki insanlar tahmin ettiğinizden daha hassas oluyor arkadaşlar.  Eğer hiç yas tutmamış, ölüm hakkında kafa yormamış biriyseniz,  bu insanlara ne söylediğinize, ne yazdığınıza çok dikkat etmelisiniz.  Eminim kalp kırmak istemezsiniz.  Fark ettiğim en önemli şey şu oldu: Daha önce hiç yas tutmamış olanlar, benzer bir...

DEVAMINI OKU

HEYBE

Rivayet edilir ki, ruhla beden arasındaki denge bozulunca, birbirlerinden ayrılma vakti gelirmiş. Ruh hafif gelirse kanatlanır, göğe yükselirmiş. Ama biraz beklermiş. Merak edermiş, uğurlamaya vedalaşmaya kimler gelecek diye. Bedeniyle bir vedalaşma değil. Vedalaşma için gelinen yer, ruhun yanı başıymış. Ondan sebep anıldığı her yer, düşünüldüğü her yer, onun huzuruymuş. O, her yerden duyarmış. Ama insanoğlu geride kalanla ne yapacağını bilemediğinden,...

DEVAMINI OKU

Pastane Kurabiyeleri

Çocukluğum, hayat sahnemde; merhametli bir yönetmen tarafından çekilmiş dramatik bir film gibi.. Yastığımın altına koyup bozulmayacağını düşündüğüm pastane kurabiyeleri ve bodur bacaklarıma doğru yol alan kara fatmalar; yaylı karyolaya gömülen küçük çocuğu iyi hatırlar. Babamın yağmurlu bir Eylül günü sırf beni görüp duygulanır diyerek atölyesini terk ettiği gün açıldı kalbime yarık. Gözüm “kapalı” ibareli levhada çakılıkaldı. Gözümü alamadım yıllardır o...

DEVAMINI OKU

Yas Kuyusu

Yasım derin bir kuyu. Bazen ışığı göremediğim, karanlığında boğulacağımı düşündüğüm, bazen nemli, kasvetli havasında yalnızlıkla kıvrandığım, bazen ise sessizce akan gözyaşlarımla yıkandığım ve yıkandıkça usul usul ferahladığım derin bir yas kuyum var benim. Arada bir ziyaret ettiğim yas kuyumun içinde neler yok ki…Öğrenilmiş çaresizliklerim, üzerime bana sorulmaksızın yakıştırılmış ve yapıştırılmış kimliklerim, kadınlık hallerim, çocuk küskünlüklerim, bana ait olmayan yargı, düşünce...

DEVAMINI OKU

Fırtına

Sen benim göğsümün ortasında kopan fırtınayı bilemezsin, nereden bileceksin? Kadın bilir. Saçlarını keser, etlerini yolar, uykusunu boğar, umudunu yutar öyle bilir. Sen benim düşlerimdeki katili bilemezsin. Nereden bileceksin? Gözyaşlarımla yıkıyorum dünyanı. Senin dünyanı. Yıkıyorum da ne oluyor? Sorsana bana. Neden bu kadar istiyorum temizlemeyi. Kimin kirleri görünmez olsun istiyorum. Sorsana bana. Kim yıkayabilmiş yarattığın şiddeti? Gece sabaha bağlanmıyor bir türlü....

DEVAMINI OKU
Görsel Aydın İleri'nin anısına uluslararası üne sahip Türk karikatür ve grafik sanatçısı Gürbüz Doğan Ekşioğlu tarafından yapılmıştır.

Aydın İleri

Görsel, uluslararası üne sahip Türk karikatür ve grafik sanatçısı Gürbüz Doğan Ekşioğlu tarafından Aydın’ın anısına çizilmiştir. Öldü! Haberi aldığınız anda durur zaman. “Ani ölümdür” her haber. Kimseye yakışmaz, kondurulmaz. Hele ki çok gençti dediğiniz, yaptığı işleri sevdiğiniz, daha ne çok şey üretebileceğini bildiğiniz biriyse giden. Eksilirsiniz. İçiniz yanar, yüreğiniz kanar. Yaşam denen kaosun içinde kayboluyoruz. Ne zaman, ne para yetiyor....

DEVAMINI OKU

Çiğne Üzümleri

Acının içinde kalmak, zapt edilir şey değil. Kontrol edemediğine ikna olunca , bırakmaya başlıyorsun. Ve bırakmak, “tam zamanlı acının” içinde dolaşmasına izin vermek demek! İçinden geçmeden sağ çıkamazsın. İçinden geçtiğinde aynı olamazsın. Yasa ve ölüme gözün gibi bak. Bunu yaparsan , içine bakmış olacaksın. Bir harabeye, viran bir yapıya. Er ya geç taşınacaksın yeni bir eve. O zamana dek, hiç...

DEVAMINI OKU

Öldü Diyememek

Hakkın rahmetine kavuştu. Gözlerini yumdu bir daha uyanamadı. Rabbine yürüdü. Işığa yürüdü. Hayata gözlerini yumdu. Aramızdan ayrıldı Bizi terk etti. Kurtulamadı. Kurtuldu. Son nefesini verdi. Yaşamını kaybetti / yitirdi. Hayatını kaybetti / yitirdi. Ebediyete intikal etti. Ebedi hayata gitti. Sonsuzluğa yelken açtı. Son yolculuğuna uğurlandı. Ruhunu teslim etti. Vuslata erdi Vefat etti. Hepsi “Öldü” diyemediğimiz için. Yaşamın kendisi ölümün tek...

DEVAMINI OKU

Utanmak

Bedenimden hep utandım. Önce kimden öğrendim mahrem yerlerimi örtmeyi; erkek çocuklar, ulu orta gösterirken çüklerini? Benim için kurallar koyarken ailem, “kızlık zarı” mesela bu derece önemliyken; nasıl öğrenecektim, bedenimi şefkatle sahiplenmeyi, sevmeyi? Verdikleri nasihatler korkunçtu! Sevgiyle dokunmanın, aşkla okşamanın neye benzediğini bilmedikleri için, kadın bedeni, erkeğin kullanacağı bir nesneymiş gibi konuştular. Bunu hâlâ yapıyorlar! “Aman kızım dikkatli ol! Erkekler kadınları...

DEVAMINI OKU