“Ölenler ölümü bilmez,
Ölüm kalanlar içindir.”
Bazı kişilerin ne kadar yaşadığından çok nasıl yaşadığı, kimlerde nasıl izler bıraktığı,
kimin kulağında kahkahalarının yankılandığı, kime nasıl dokunduğu, o akla gelince her şeyin
nasıl bambaşka göründüğü çok daha önemlidir. Benim babam mükemmel bir kız babası olma
hasletinin yanı sıra mükemmel bir abi, eş, evlat, dayı, enişte ve hepimiz için bunlardan çok
daha fazlasıydı. Hayatım boyunca hep babama bir şey olur endişesiyle yaşadım. Bir yandan
da benim babama bir şey olmazdı, o başına ne gelirse gelsin ayakta kalan, direnen bir süper
kahramandı. Hiçbir hikâyede süper kahramanlar ölmezdi. Çocukluğumdan beri günlerce
yoğun bakımda yatsa da uzun süre ona dokunamasam da bilirdim ki babam eve geri dönecek.
Ben büyüdükçe içimdeki o endişe de büyüdü. Hafiften hasta olsa dahi “acaba ne oldu” fikri
hüzünle belirirdi ve hemen bu fikri defederdim. Benim babam herkesinkine benzemez ve beni
bırakmazdı, onun öyle klasik hastalıkları da olmazdı, her şeyin en ağırıyla savaşır ve
kazanırdı. En sonuncuda da yine böyle olur sanmıştım ve son kez direnmesi için onunla
yoğun bakımda çok konuşmuştum, kendimce ikna ettiğimi sanmıştım hatta. Anlaşılan
başaramamışım, babam beni 22 Kasım 2020 sabahı bıraktı. Bu hayatta düşüncesi bile beni
korkutan tek şey başıma geldi ve artık yalnızdım, her şartta yanımda olan babam yoktu. İnsan
acıdan delirseydi o gün delirirdim. Ne kadar korkarsam korkayım benim babamsız bir dünya
tahayyülüm olmamıştı hiç.
Beş yıldır babamsız bir dünyaya “alışmaya” çalışıyorum. Bazen sevdiklerim “Neyin
var, bir şey mi oldu” diyorlar. Aslında şu anda bir şey olmadı, bu bir “babasız olma hali” ve
işin kötüsü bunun kaç yıl daha böyle süreceğini bilemiyorum. Artık onun bardağında her çay
içtiğimde, birlikte izlediğimiz bir yarışma programına denk geldiğimde, her araba
seyahatimde, onun sevdiği her şeyde, Emel Sayın’ın söylediği her şarkıda, onun gördüğünde
seveceğini bildiğim her yerde, çocukluğunu geçirdiği bahçede, okuduğu şehrin türkülerine
denk geldiğimde canım çok yanıyor. Şu anda bunu babamla yapabilirdik/dinleyebilirdik
diyorum ve maalesef hayat benim elimden babamla yeni anılar biriktirme ihtimalimi aldı.
İncelikler ustası bir babanın çok sevdiği kızı olarak hayatıma devam etmeye çalışacağım.
Çocukluğumdaki en sevdiğim fotoğrafımızdaki gibi, bahçelerde gelincikler içinde uyu baba.
Sen benim bu hayattaki şansım ve kutup yıldızımsın. Seninle 28 yıl geçirmek bir ömre
bedeldi.
Babasının Kızı,
Aybala Altunsuyu.
17.12.2025
