Uçsuz bucaksız, pusun içinde kayboluyorum.
Yapayalnızım, küçücüğüm.
Sanki dev bir boşluğum,
bedenim sadece savruluyor.
Nereye yürüyeceğim,
ben bunu nereden bilebilirim?
Gözlerim açılmıyor,
elimden hiçbir şey gelmiyor.
Avuçlarımda kalan tek şey sevgi.
O da sonlu mu, bilmiyorum.
Anılar silinince,
yosun tutmuş mezarlar arasında
seni ben,
beni çocuğum,
çocuğumu torunum yaşatacak.
Elimizde kalan tek şey
yine sevgi olacak.
Artık önemsiz herkesin görmesi.
Umurumda değil bedenimin sonluluğu.
Kontrolümde değil anıların gidişi.
Şu an elimde kalan tek şey sevgi.
Seviyorum tüm yarım kalan hikâyeleri,
sessiz evleri, dulları ve yetimleri,
artık elele tutuşmayan çiftleri,
eski benliklerin gölgelerini.
Seviyorum biten her şeyi:
tüm sonları ve
hüzünlü ayrılıkları.
Çünkü onlardan geriye kalan
tek şey: sevgi.
