“Sonbahar değil, dirençlerimiz üşütüyor içimizi.” Lodos ya, İstanbul hep yanar! Göğün rengi, şeftaliden kızıla doğru çalarken derin bir hüzün kapladı kadının içini. Sonbaharın son günleriydi. Eskimeye yüz tutmuş bordo kadife kanepenin uyuşukluğuna bırakıverdi kendini. Ne çocukların okuldan eve dönerkenki neşesi, ne de arabaların sabırsız korna sesi ilgilendiriyordu onu. Bahçedeki akçaağaca tutunup kalmış olan tek yaprağa uzun uzun baktı. Yaprak onu...
DEVAMINI OKU
Arabanın homurdayan sesini duydum. Tam arkasındaki kısa rampaya geri geri ilerleyişini ve tozlu yoldan kalkan zerrecikleri gördüm güneş ışığında. Arabanın kapalı camları yavaşça aşağıya indiler ve hüzünlü sallanan eller dışarıya çıkıverdiler. Benim küçük ailemin elleriydi onlar. Öylece kalakaldım siyah gri karışımı, mozaik desenli fayans döşenmiş balkonda. O an, o kısacık an, tüm dünya sessizleşti. Tüm canlı mahlukat yok oldu ve...
DEVAMINI OKU“Kadınlar Şifadır” kitabında Filiz Telek’in çevirisi olan ‘’Yas Kuyusu’’ isimli şiirden esinle başladığım bu yazıyı, en uzun geceyi bir grup varlıkla birlikte şiirlerle geçirmemizin ilhamıyla bitirdim. Ancak yazının sonunda fakettim ki “Kadınlar Şifadır” kitabının örüntüsü olan labirent ile de koyun koyunaymışım meğer. Sevgili okuyucu, bu yazı önüme ekmek kırıntıları koyarak çekti anlayacağın beni kendine. Parmaklarıma yazdırdı kendini. Ve olmak istediği...
DEVAMINI OKU
Gitmek ve kalmak arasında bir saniyesi zamanın bir teli saçının ya da eşiği kapının yoktu... Sağanak yağmur vardı. Binlerce teline değer saçlarının ıslatır ferahlatır üşütür öyle düşerdi yerküreye. Arasında gitmek ve kalmanın ıslak, ferah, üşümüş saçların vardı...
DEVAMINI OKU(Mavi Saz, Eskişehir Sanat Derneği 3.Kral Midas Öykü Yarışması’nda ikinciliğe layık görülmüştür.) Üsküdar’da iki katlı, ahşap bir ev vardı. Erimeyen çikolatadan yapmışlardı. Mutfağı koruya bakardı. Bahçesinde mor ortancalar açardı. Dedesi kraldı, anneannesi kraliçe. Nalân’ı çok severdi ikisi de. Evin iki kapısı vardı. Büyülüydü arka kapı. Oyun oynadığı sokağa açılırdı. Yandaki evde sütçünün kızı otururdu. Ceylan. Onunla gizli işler yaptılar. Çiğ...
DEVAMINI OKU
Berna Köker Poljak tarafından hazırlanan ve sunulan Yas ve Ölüm Bilgeliği sohbetlerini buradan erişebilir ve dinleyebilirsiniz. Sohbetlerin siz dinleyicilere ilham olmasını, birbirimizin deneyiminden öğrenmemizi sağlamasını ve bu yolda yürürken yalnız olmadığımızı hissettirmesini dileriz. Unuttuğumuz Yas ve Ölüm bilgeliğini birlikte hatırlamak dileğiyle.
DEVAMINI OKU
“Ölümden sonra yaşam var mı?” sorusuna değil merakım, “Ölümle birlikte yaşam var”a bakıyorum. Ölümle birlikte yaşam var. Öldüğümde bir daha yürüyüşe çıkamayacağım, çocuklarımla vakit geçiremeyeceğim, sabah kahvemi yudumlayamayacağım. Ölüm var, bu dünyada. Ölümle ilk karşılaşmam epey erken bir dönemde, anneme yaşattığım zor doğumla başladı. Esas amacı bebeği yaşama bağlamak olan kordonun, görevini tanımlı sınırları çerçevesinde yapmayıp boğazıma dolanması sonucu annemin...
DEVAMINI OKU
Yas eşlikçiliği yaptığım kişilerle ilk görüşmemde yasla ilgili kendi varsayımlarımdan bahsederim. Bunu hem aynı dili konuşabilmemiz hem de ismine yas dediğimiz bu dolambaçlı yolda konumlarını belirlemelerine ve merkezlenmelerine yardımcı olmak için yaparım. Bilmediğimiz bir yere taşındığımızda veya tatile gittiğimizde çevremizde neler olduğunu öğrenmek isteriz değil mi? Esasen aynı basit mantıkla yaklaşırım; yas yolculuğunda etrafımda neler var (olabilir) veya ben neyin...
DEVAMINI OKU
Stephen Jenkinson, şu an Türkçeye çevrilmekte olan kitabı Die Wise’da, kırık kalbini muhafaza etmek için dua eden bir arkadaşından bahseder. Brother Blue isimli bu arkadaşı, insan kalbinin kırılmak için yaratıldığını ve her seferinde o kalp kırıklığını hissetmenin, yaşamın hatırlanması gereken derin meselelerini yeniden hatırlamak olduğunu bilir. Blue, kırık bir kalp için dua eder. Hayatta ne zaman kendimi otomatik pilota alsam,...
DEVAMINI OKU
İyi ölüm tanımlarınız var mı? Sanıyorum vardır. Şu ana kadar ölümle ilgili yaptığım çalışmalarda ve sohbetlerde bu soruyu sorduğumda istisnasiz herkesten kısa veya uzun bir yanıt geldi. ‘’Hayır hiç düşünmedim’’ cevabını aldığım olmadı. Benim de bir tarifim var. Palyatif bakımda hastalarla birlikte geçirdiğim zamanlar sonrasında dönüp bakıyorum. İki sene boyunca toplamda kaç kişiyle vakit geçirdim diye düşündüğümde sayısını tam bilememekle...
DEVAMINI OKU
