EvRim Karakoyun

Bir yazma serüvenim var mı bilmiyorum. Ama yazmadığım - yazamadığım zamanlarda zehrimi içime doğru akıtıyormuş gibi hissediyorum. Kalbimin- Dilimin ifade bulduğu o zamanlar bütün yaralarım sağalıyor gibi. Hissetmek... ve rafine olmuş bir kalbin avuçlarımın arasında atışı gibi tatlı ve bir o kadar heyecanlı... Çünkü yazmak bir cesaret işi, sözcükler hiç görülmemiş hayatlarla bağ kurarken siz başka alemlerde tatlı bir uykunun kucağında olabilirsiniz. Öykü olarak tasarlanan ilk yazımı şimdilerde baktığımda Cin Ali " Çöp Adam" çizimi canlanıyor gözümde. Ne zaman ki bu yolculuğa devam ettim işte o zaman o sahne canlanıp başka armağanlarını kucağıma bıraktı. İşte o zaman ben; Resim yapabilme yeteneğimi gördüm... Hala çok korktuğum zamanlarım oluyor. Ve içimdeki kadına fısıldıyorum. "Biraz nefes al, her şeyin mükemmel olduğu bu evrende kucaklanmaya izin ver." Sadece OL....