İlyas Odman, yirmi beş yıldan fazla süredir dans tiyatrosu, fiziksel tiyatro, çağdaş dans ve performans sanatlarının sınırlarında dolaşan bir koreograf, dansçı ve hikâye anlatıcısı. Şimdiye kadar bizzat ortaya koyduğu ya da bir biçimde katkıda bulunduğu çeşitli sahne eserleri ve performansların pek çoğunda, kayıp, ölüm ve yas temalarının tekrar tekrar farklı içerik ve formlarda karşımıza çıktığını söylemek mümkün. Biz de bunu fırsat bilip İlyas’ın sahne arkasında ve üstünde bir araştırmacı ve performansçı olarak yürüttüğü teorik ve pratik çalışmaları onun ağzından dinleyeceğiz. Vesileyle, elimizden geldiğince, yas pratikleri ile performatif sanatlar arasındaki olası bir ilişkinin bizde ne gibi kıvılcımlar uyandırdığını paylaşmaya, bize ne gibi olasılıklar sunduğunu sorgulamaya çalışacağız.

Konuşmacı Hakkında

Şafak Uysal

Şafak Uysal’ın bedenle ilişkisi, uzun yıllar sürdürdüğü çağdaş dans ve “contact improvisation” faaliyetlerine dayanmaktadır. Yoga yaklaşımının bel kemiğini David Cornwell’den aldığı Free Yoga Hocalık Eğitimi ve Godfrey Devereux ile Olivia Crooks’tan aldığı Dinamik Yoga ve Radikal Ekoloji / Somatik Farkındalık eğitimleri oluşturmaktadır. Uzun zaman Cihangir Yoga bünyesinde düzenli dersler vermiş, bu süreç içinde alanında uzman çeşitli yerli ve yabancı eğitmenlerle çalışma fırsatı bulmuştur. Son dönemde Tasavvuf, Ayurveda ve Reiki üzerine çalışmalar yapan ve Usui Işık Çemberi ekolünden reiki master derecesi bulunan Şafak Uysal, çeşitli şifa anlayışlarının Yoga ile nasıl ilişkilendiğini araştırmakta; aynı zamanda İstanbul Bilgi Üniversitesi İç Mimarlık bölümünde tasarım, eğitim ve kuram odaklı akademik çalışmalarını sürdürmektedir.

İlyas Odman

İlyas Odman, hikâye anlatımı ile ilgisini üniversite yıllarında çağdaş dans disiplini üzerinden araştırmaya başlamış; ardından hayatına giren tiyatro, yazım, müzik gibi disiplinler içerisinde arkaik hikâye anlatıcısının (şaman / mecusi / kâm / dengbej / gazelhan / ozan) günümüzdeki yansımalarının peşine düşmüş bir insandır. Tüm çalışmalarının kökeninde, konuşulan “dil”in oluşumunun gerisinde hayat ve ölüm ve doğa ile ilişki kurduğumuz orada ve o an oluşan “ses”in ve ritüelistik olanın mimariyi nasıl dönüştürdüğünün araştırması mevcuttur. Değişik disiplinleri bu merakına alet ederek Marina Abramoviç Sergisi, Tanz im August, Julidans, Springdance gibi oluşumlarda hikâye anlatmıştır. Halen doğum ve ölüm ve sevişme çığlıklarının ninnilere, ağıtlara, marşlara ve en nihayet bu müziklerin dillere dönüştüğünü tersine mühendislik yöntemi ile araştırmakta ve bu araştırmaya kendini maruz bırakmaktadır.