Yasımın Hazineleri
Evet, büyüktü.Evet, acıttı.Evet, kanattı.Hala da sızlıyor ara ara. Önceleri yok saydım onu, görmezden geldim. ‘Acımadı ki’ diye nağralar attım içimin sesini susturmak için. Sonra ne olduysa çıktı uyuttuğum karanlık kuyudan ve yavaş yavaş ele geçirdi ruhumdan sonra bedenimi ve zihnimi. Artık direnmenin alemi yoktu. Bırakmıştım onunla savaşmayı; yasımla! Yaslanıp yasımın omzuna ağladım önce. Yaşla diner sandığım bu acı, sanki şekil...
DEVAMINI OKU







